Boşlukta hissediyorum kendimi hala ...

ne istediğmi bilmemeye mi başladım yoksa istediğim gerçekten bu kadar zor mu?

BİLMİYORUM işte bilemiyorum

... zamanın inadına yaşlanıyorum çünkü yoruluyorum .. içimden öyle, öyle çok cümleler yazmak geliyor ki aslında korkuyorum ... korkuyorum nedenleştirmeye çalışmaktan, açıklamalar yapmaktan korkuyorum...

sınırsız çizgilerim bile sınırlanmışken bir yanda , hangi yöne çevirsem sersemleşmiş kimliğimi, soytarı hayata yenik düşüyorum ...

önceleri yenilgiyi kabul edemeyişim beni benden ederken, şimdileri beni bensizlikten etmeye başlamış bir hayat görüyorum...

evet bensizim, bensiz bir hayat içerisindeyim, kimsesizim, kimliksizim adım yok şimdi ...

adımı unuttum...

ben bu değilim ki.. ağlamam gerek benim şimdi. gözyaşlarım saklanıyor...

kimsesizler kadar yalnızım bir o kadar da kimsesiz ...

"her şey biter ve bir gün sen ve sigaran başbaşa dinlersiniz yalnızlık şarkısını" diye dökülmüştü cümleler umarsızca dudaklarımdan.

Şimdi yalnızlık şarkısını dinliyorum öğretilen nedenlerle uğraşamıyorum...

Neden sorusunu sormayı öğrendiğim andan beri; soytarı hayat daha fazla sırıtıyor!

müsait bir yerde ara vermek istiyorum  ....

münasebetsiz  beni çok sıkıyor artık

lütfen artık köşede bir yerde bırak beni hayat sende kalsın soytarıca...


KİNYAS - 10 Eylül 2008 21:51